Cukrzyca jest chorobą przewlekłą z częstymi powikłaniami, jeżeli nie jest właściwie leczona. Cukrzycy typu II, która obecnie jest coraz częściej diagnozowana, można uniknąć. Do czynników, jakie ją wywołują należy głównie prowadzenie niezdrowego trybu życia.

Jakie są objawy cukrzycy?

Cukrzyca spowodowana jest szeregiem zaburzeń metabolicznych, w wyniku których dochodzi do insulino oporności. W tym momencie można jeszcze cofnąć negatywne objawy, które prowadzą do cukrzycy. Jeżeli jednak nic nie zrobimy, możemy zachorować na cukrzycę, z której już nie jest łatwo się wyleczyć. Do pierwszych objawów cukrzycy należą:

  • Wzmożone pragnienie;
  • Zwiększony apetyt bez efektu przybierania na wadze;
  • Częste oddawanie moczu;
  • Permanentne zmęczenie;
  • Problemu ze skupieniem uwagi;
  • Senność.

 

Jeżeli zauważymy u siebie kilka z powyższych objawów, należy niezwłocznie wykonać badanie na poziom glukozy we krwi. Wynik przekraczający normę połączony z nieprawidłową tolerancją glukozy wskazuje na stan przedcukrzycowy. Cukrzycę stwierdza się gdy poziom glukozy przekracza 200mg/dl.

Jakie są najczęstsze przyczyny cukrzycy?

Przyczyn cukrzycy jest kilka i najczęściej współistnieją one razem, wywołując chorobę. Do najpowszechniejszych przyczyn cukrzycy należą:

  • Nieprawidłowa dieta, prowadząca do nadwagi i otyłości – nadmiar tkanki tłuszczowej powoduje wykształcenie się w tkankach oporności na insulinę, co w efekcie doprowadza do uszkodzenia trzustki. Dieta, która prowadzi do takiego stanu obfituje w tłuszcze zwierzęce, cukier, przetworzoną żywność, jedzenie typu fast food i słodkie napoje;
  • Brak odpowiedniej ilości ruchu przy nieprawidłowej diecie to prosta droga do nadmiernej wagi i dalszych problemów prowadzących do cukrzycy;
  • Nadmiar stresu naukowcy łączą także z rozwojem cukrzycy, zwłaszcza przy sprzyjających warunkach (zła dieta, brak ruchu). Stres wyzwala koryzol, który  z kolei powoduje podwyższony poziom glukozy we krwi a w efekcie, przy długotrwałej bądź częstej ekspozycji na czynniki stresogenne, może prowadzić do rozwoju cukrzycy;
  • Wiek powyżej 45 roku życia;
  • Przebyta w ciąży cukrzyca;
  • Wysoki poziom trój glicerydów we krwi, który jednocześnie jest efektem nieprawidłowego stylu życia.
  • Zespół policystycznych jajników – w przypadku gdy kobieta cierpi na PCOS aby nie dopuścić do rozwoju cukrzycy bardzo istotna jest odpowiednia dieta i dbałość o higieniczny tryb życia;
  • Przyjmowanie niektórych leków (najczęściej przy występowaniu schorzeń psychicznych), co może prowadzić do upośledzenia wrażliwości komórek na insulinę;


Z analizy powyższych przyczyn wysuwa się wniosek, że głównym sprawcą rozwoju cukrzycy jest nieprawidłowy tryb życia, z którego wynikają kolejne problemy zdrowotne potęgując ryzyko wystąpienia cukrzycy. Co oczywiste, nie każda kobieta po 45 roku życia znajduje się w grupie podwyższonego ryzyka. Jednak jeżeli dołożymy do tego niezdrową dietę i brak ruchu, ryzyko wzrasta. Podobnie wygląda sytuacja u kobiety z przebytą cukrzycą ciążową. Tak jak wspominaliśmy, przyczyny kumulują się, stan zdrowia się pogarsza, w końcu prowadząc do rozwoju cukrzycy.

Czy da się uniknąć zachorowania na cukrzycę typu II?

Cukrzyca typu II to ciężka choroba, na którą każdy pacjent ciężko pracuje przez wiele lat. Obserwując styl życia osób, które zachorowały, nasuwa się oczywisty wniosek: cukrzycy da się uniknąć prowadząc zdrowy styl życia. Zbilansowana, pełna świeżych warzyw i owoców dieta, jedzenie sezonowych produktów, stosowanie zdrowych tłuszczy a także codzienna dawka ruchu to remedium na wiele chorób cywilizacyjnych, w tym także na cukrzycę. Jest to jednocześnie proste i skomplikowane, ale tylko dla osób, które uzależniły się od jedzenia bogatego w cukry i tłuszcze. Wsparcie dietetyka i ukształtowanie świadomości na temat skutków takiej diety oraz silna chęć do zmiany jest bardzo pomocne. Zmiana diety jest trudna na początku, z czasem gdy kubki smakowe przyzwyczajają się do innych smaków, zdrowa dieta staje się czymś naturalnym. U pacjentów, którzy chorują na cukrzycę, prawidłowa dieta jest także kluczowa i pozwala na lżejszy przebieg choroby a nawet spowolnienie jej rozwoju.