Zespół Babinskiego–Nageotte’a

Zespół Babinskiego–Nageotte’a to rzadki zespół neurologiczny zaliczany do tzw. zespołów naprzemiennych pnia mózgu. Powstaje w wyniku uszkodzenia bocznej części rdzenia przedłużonego (medulla oblongata), zwykle na tle naczyniowym – najczęściej udaru niedokrwiennego lub krwotocznego. 

Przyczyny:

• najczęściej udar niedokrwienny w zakresie unaczynienia tętnicy kręgowej lub tętnicy tylnej dolnej móżdżku (PICA),
• udar krwotoczny,
• guzy pnia mózgu,
• choroby demielinizacyjne (np. stwardnienie rozsiane),
• rzadziej urazy i procesy zapalne.

Objawy:

• po stronie uszkodzenia: porażenie nerwu podjęzykowego (XII) – niedowład języka, jego zbaczanie, zanik mięśni języka, dysartria, trudności w połykaniu,
• po stronie przeciwnej: niedowład połowiczy (hemipareza), zaburzenia czucia bólu i temperatury,
• dodatkowe: oczopląs, ataksja, zaburzenia równowagi, zawroty głowy.

Diagnozowanie:

• badanie neurologiczne z oceną objawów naprzemiennych,
• rezonans magnetyczny (MRI) mózgu – najlepsze do lokalizacji uszkodzenia,
• tomografia komputerowa (CT) – szczególnie przy podejrzeniu krwotoku,
• badania naczyniowe (angio-MR, angio-CT) – w diagnostyce udarów.

Leczenie:

• przy udarze niedokrwiennym: leczenie trombolityczne (w wybranych przypadkach), leki przeciwpłytkowe, leczenie przeciwobrzękowe, rehabilitacja,
• przy udarze krwotocznym: kontrola ciśnienia, leczenie neurochirurgiczne w wybranych przypadkach,
• przy zmianach zapalnych lub demielinizacyjnych: leczenie przyczynowe (np. immunosupresja w SM),
• rehabilitacja neurologiczna i logopedyczna w celu poprawy funkcji mowy i połykania.

Pozostałe informacje:

• opisany na początku XX wieku przez francuskich neurologów Józefa Babinskiego i Jeana Nageotte’a,
• należy do tzw. zespołów naprzemiennych pnia mózgu, które są ważne klinicznie, bo lokalizacja objawów pozwala wnioskować o miejscu uszkodzenia,
• rokowanie zależy głównie od przyczyny – w udarach objawy zwykle częściowo się cofają, ale mogą być trwałe.