W fonoforezie wykorzystuje się różnorodne preparaty lecznicze, dobierane w zależności od celu terapii. Najczęściej stosowane są:
- środki o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym, w tym niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ketoprofen czy diklofenak,
- substancje o właściwościach przeciwobrzękowych, przeciwzakrzepowych, przeciwuczuleniowych,
- preparaty wspomagające regenerację tkanek, działające ściągająco czy wysuszająco,
- leki znieczulające,
- preparaty wspomagające leczenie blizn.
Zastosowanie znajduje również fonoforeza z użyciem żelu borowinowego, który wykazuje działanie przeciwzapalne.
Istotnym elementem zabiegu jest forma, w jakiej podawany jest lek. Może on mieć postać:
- żelu,
- kremu,
- maści
- płynu, jednak musi jednocześnie pełnić funkcję tzw. środka sprzęgającego, czyli dobrze przewodzić fale ultradźwiękowe.
W praktyce najlepsze właściwości przewodzące wykazują żele, natomiast kremy i maści mogą w większym stopniu ograniczać przenikanie fal, zwłaszcza gdy mają większą gęstość. Do substancji sprzęgających można również dodawać inne składniki aktywne, np. witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A, D, E).
W przypadku fonoforezy znaczenie ma nie tylko rodzaj zastosowanego preparatu, ale również jego właściwości fizykochemiczne. Na skuteczność przenikania wpływa m.in. masa cząsteczkowa leku (im mniejsza, tym łatwiejsza penetracja), jego stężenie oraz charakter substancji. Ważną rolę odgrywają także cechy skóry, takie jak stopień jej uwodnienia, ukrwienie czy przepuszczalność naskórka.
Efektywność zabiegu zależy ponadto od parametrów samej terapii. Kluczowy jest czas oddziaływania ultradźwięków – to on w większym stopniu decyduje o ilości wchłoniętej substancji niż natężenie fal. Znaczenie ma również sposób emisji ultradźwięków (ciągły lub impulsowy). Warto zaznaczyć, że w odróżnieniu od niektórych innych metod, w fonoforezie ładunek elektryczny cząsteczki leku nie ma wpływu na jego transport przez skórę, ponieważ proces ten odbywa się dzięki działaniu fali mechanicznej.
Jak przygotować się do zabiegu fonoforezy?
Odpowiednie przygotowanie do zabiegu ma istotne znaczenie dla jego skuteczności. Należy pamiętać o kilku podstawowych zasadach:
- Lek do zabiegu – konieczne jest posiadanie wcześniej wykupionego preparatu leczniczego zaleconego przez lekarza,
- Stan skóry – obszar poddawany zabiegowi powinien być czysty i suchy; nie należy wcześniej stosować żadnych kosmetyków ani leków miejscowych bez konsultacji,
- Dostęp do miejsca zabiegowego – należy przygotować się na odsłonięcie tej części ciała, na której będzie wykonywany zabieg,
- Dodatkowe akcesoria – warto zabrać ręcznik, który umożliwi usunięcie nadmiaru preparatu po zakończeniu procedury.
W przypadku wystąpienia bólu kręgosłupa lub stawów zaleca się w pierwszej kolejności konsultację z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej lub internistą. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu i oceny stanu pacjenta podejmowana jest decyzja o dalszym postępowaniu – w razie potrzeby kieruje się na rehabilitację, do fizjoterapeuty lub lekarza specjalisty. Same zabiegi fonoforezy wykonywane są przez wykwalifikowanych fizjoterapeutów.
Przebieg zabiegu
Fonoforeza jest zabiegiem wykonywanym przy użyciu specjalistycznego aparatu wyposażonego w głowicę emitującą ultradźwięki. Ma ona płaską, metalową końcówkę, którą przykłada się bezpośrednio do skóry w miejscu poddawanym terapii.
Na początku odpowiednio przygotowuje się skórę – powinna być ona oczyszczona, sucha, a niekiedy również lekko ogrzana, co sprzyja lepszemu ukrwieniu i ułatwia wnikanie substancji leczniczych. Następnie pacjent przyjmuje wygodną i stabilną pozycję, umożliwiającą rozluźnienie mięśni. Kolejnym etapem jest nałożenie na skórę preparatu leczniczego (żelu, kremu lub maści) i dobranie parametrów zabiegu, takich jak częstotliwość i dawka ultradźwięków.
W praktyce stosuje się częstotliwości w zakresie od około 800 do 3000 kHz – niższe wartości pozwalają na głębszą penetrację tkanek, natomiast wyższe działają bardziej powierzchownie. Natężenie dobiera się indywidualnie, najczęściej w zakresie:
- 0,05–0,5 W/cm² – dawka słaba (stosowana najczęściej),
- 0,5–1,5 W/cm² – dawka średnia,
- 1,5–2,0 W/cm² – dawka silniejsza.
Po przygotowaniu przechodzi się do właściwej części zabiegu. Głowica urządzenia przesuwana jest po skórze powolnymi, kolistymi ruchami, przy zachowaniu stałego kontaktu z powierzchnią ciała oraz lekkiego nacisku. Standardowe tempo to jedno okrążenie co około 2–3 sekundy. Taka technika (tzw. metoda labilna) zapobiega powstawaniu niepożądanych zjawisk, takich jak fale stojące.
Czas trwania fonoforezy zależy od rodzaju schorzenia, lokalizacji zmiany oraz zastosowanego leku. Zazwyczaj wynosi od kilku minut (ok. 3–5 minut) do maksymalnie około 10–15 minut. Po zakończeniu zabiegu nadmiar preparatu usuwa się ze skóry, a następnie osusza miejsce zabiegowe. Zabieg przeprowadza się w serii, najczęściej obejmującej około 10 powtórzeń. Nie wykonuje się fonoforezy w niektórych okolicach ciała, np. w obrębie górnego odcinka kręgosłupa szyjnego. Procedura powinna być wykonywana wyłącznie przez wykwalifikowanego specjalistę – nie zaleca się jej samodzielnego przeprowadzania. Fonoforeza jest więc zabiegiem precyzyjnie planowanym i dostosowywanym do indywidualnych potrzeb pacjenta, zarówno pod względem techniki wykonania, jak i parametrów terapeutycznych.
Jakie są wskazania?
Fonoforeza znajduje szerokie zastosowanie w fizjoterapii i jest wykorzystywana w leczeniu wielu schorzeń, szczególnie tych związanych z narządem ruchu oraz stanami zapalnymi tkanek. Zabieg ten zaleca się zarówno w ostrych, jak i przewlekłych dolegliwościach, przy czym dobór parametrów oraz dawki leku zależy od charakteru problemu i oczekiwanego efektu terapeutycznego.
Zabieg stosuje się przede wszystkim w przypadku schorzeń narządu ruchu, takich jak:
- zmiany zwyrodnieniowe stawów,
- zespoły bólowe kręgosłupa i stawów,
- reumatoidalne zapalenie stawów oraz inne choroby reumatyczne,
urazów i ich następstw, m.in.:
- stłuczeń, skręceń, naciągnięć, zwichnięć i złamań (po ustąpieniu ostrej fazy),
- stanów przeciążeniowych stawów i ścięgien,
stanów zapalnych:
- stawów i tkanek okołostawowych,
- okolic pooperacyjnych,
dolegliwości bólowych, takich jak:
- rwa kulszowa,
- lumbago,
- nerwobóle,
- bóle poamputacyjne,
- zespół bolesnego barku,
- łokieć tenisisty.
Fonoforeza znajduje zastosowanie również w leczeniu:
zmian w tkankach miękkich:
- przykurczy mięśni i ścięgien (np. przykurcz Dupuytrena),
- zwapnień tkanek,
- entezopatii,
problemów skórnych i pourazowych:
- blizn i bliznowców,
- owrzodzeń i odleżyn,
- zmian skórnych,
zaburzeń krążenia i obrzęków:
- obrzęków,
- krwiaków,
- zaburzeń ukrwienia kończyn dolnych.
Przykładowe jednostki chorobowe
W praktyce klinicznej fonoforezę stosuje się m.in. w takich przypadkach jak:
- ostroga piętowa,
- haluksy,
- szczękościsk,
- dyskopatia,
- zespół Sudecka.
Skuteczność terapii zależy od odpowiedniego dopasowania parametrów. Dawka ultradźwięków zazwyczaj mieści się w zakresie 0,05–2 W/cm², a wybór dawki oraz leku uzależnia się od tego, czy stan ma charakter ostry czy przewlekły, celu leczenia (np. działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne, regeneracyjne).
Przeciwwskazania do fonoforezy
Mimo licznych korzyści terapeutycznych fonoforeza nie może być stosowana u wszystkich pacjentów. Istnieje szereg przeciwwskazań, które wykluczają wykonanie zabiegu, a także możliwe działania niepożądane, choć występują one stosunkowo rzadko. Decyzja o zastosowaniu fonoforezy powinna być każdorazowo podejmowana przez specjalistę. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena stanu zdrowia pacjenta oraz wykluczenie przeciwwskazań. Tylko odpowiednio dobrany i przeprowadzony zabieg może być bezpieczny oraz przynieść oczekiwane efekty terapeutyczne. Zabiegu nie wykonuje się w przypadku występowania następujących stanów i schorzeń:
Choroby i stany ogólne:
- choroby nowotworowe (również w okresie po leczeniu),
- wyniszczenie organizmu i ciężki stan ogólny,
- gorączka oraz ostre stany zapalne,
- choroby zakaźne (np. czynna gruźlica),
- padaczka oraz zaawansowane zaburzenia układu nerwowego,
- niektóre choroby nefrologiczne i urologiczne.
Układ krążenia:
- niewydolność krążenia,
- choroba wieńcowa,
- zaburzenia rytmu serca,
- zaawansowane choroby naczyń (np. miażdżyca, żylaki),
- zakrzepowe zapalenie żył,
- zaburzenia krzepnięcia krwi.
Inne przeciwwskazania:
- ciąża,
- obecność rozrusznika serca,
- okolice szczególnie wrażliwe (np. miejsca z implantami),
- metalowe elementy w okolicy zabiegowej,
- niezakończony wzrost kości (dzieci i młodzież – okolice nasad kości),
- przerwanie ciągłości skóry lub zmiany skórne, zwłaszcza o podłożu zakaźnym,
- uczulenie na stosowany lek.
Choć fonoforeza jest uznawana za bezpieczną metodę, mogą pojawić się pewne działania niepożądane, m.in.:
- bóle i zawroty głowy,
- uczucie zmęczenia,
- sporadycznie problemy ze słuchem,
- dolegliwości ze strony układu pokarmowego, np. zaparcia.
Jakie efekty przynosi fonoforeza?
Fonoforeza jest zabiegiem, który przynosi szereg korzystnych efektów terapeutycznych, szczególnie w obrębie tkanek miękkich i narządu ruchu. Jej działanie wynika zarówno z wpływu ultradźwięków na organizm, jak i ze zwiększonego przenikania substancji leczniczych w głąb tkanek. Do najważniejszych rezultatów stosowania fonoforezy zalicza się:
- zmniejszenie napięcia mięśniowego,
- łagodzenie bólu,
- redukcję stanów zapalnych,
- poprawę ukrwienia tkanek,
- usprawnienie krążenia chłonki,
- zwiększenie elastyczności tkanek, co ma szczególne znaczenie w przypadku blizn i przykurczów.
Pod wpływem ultradźwięków dochodzi do szeregu zmian fizjologicznych:
- rozszerzenia naczyń krwionośnych,
- zwiększenia przepuszczalności błon komórkowych,
- przyspieszenia wchłaniania leków,
- pobudzenia metabolizmu i oddychania komórkowego.
Stymulowane są również procesy regeneracyjne, m.in. poprzez:
- zwiększenie produkcji kolagenu,
- szybsze gojenie się ran,
- poprawę odbudowy uszkodzonych tkanek.
Fonoforeza wywołuje także inne korzystne efekty, takie jak:
- powstawanie związków biologicznie aktywnych,
- uwalnianie substancji histaminopodobnych,
- zmiany w przewodnictwie nerwowym,
- regulacja pH w tkankach,
- częściowe hamowanie aktywności układu współczulnego.
Efekty te wspólnie przyczyniają się do zmniejszenia dolegliwości i poprawy funkcjonowania tkanek. Substancje lecznicze używane podczas zabiegu, dzięki działaniu ultradźwięków, wnikają głębiej niż przy tradycyjnej aplikacji. Pozwala to na skuteczniejsze oddziaływanie nie tylko na powierzchni skóry, ale również w tkankach głębiej położonych, takich jak tkanka łączna czy struktury okołostawowe. Ostateczne efekty leczenia zależą w dużej mierze od liczby wykonanych zabiegów. Najlepsze rezultaty uzyskuje się po przeprowadzeniu całej serii, która najczęściej obejmuje około 10 powtórzeń wykonywanych w odpowiednich odstępach czasu. Program terapii ustalany jest indywidualnie, w zależności od stanu pacjenta i celu leczenia.
Validate your login