Łupież pstry to powierzchowna choroba grzybicza skóry wywoływana przez drożdżaki z rodzaju Malassezia. W medycynie określana jest jako Łupież pstry (łac. pityriasis versicolor).

Grzyby te naturalnie bytują na skórze człowieka, jednak w sprzyjających warunkach zaczynają się nadmiernie namnażać, prowadząc do powstawania charakterystycznych przebarwień.

 

Przyczyny i czynniki ryzyka

Do rozwoju choroby dochodzi najczęściej w wyniku zaburzenia równowagi mikroflory skóry. Sprzyjają temu:

nadmierna potliwość,

wysoka temperatura i wilgotny klimat,

łojotok (tłusta skóra),

osłabienie odporności,

zaburzenia hormonalne,

noszenie nieprzewiewnej odzieży.

Łupież pstry częściej występuje u młodzieży i młodych dorosłych, ponieważ w tym okresie gruczoły łojowe pracują intensywniej.

 

Objawy

Najbardziej charakterystycznym objawem są:

jasne lub brunatne plamy na skórze,

drobne złuszczanie naskórka,

brak świądu lub niewielkie swędzenie,

nierównomierne opalanie się skóry (plamy stają się bardziej widoczne po ekspozycji na słońce).

Zmiany lokalizują się głównie na:

klatce piersiowej,

plecach,

ramionach,

szyi.

Plamy mogą się zlewać, tworząc większe obszary odbarwienia lub przebarwienia.

 

Diagnostyka

Rozpoznanie zwykle opiera się na obrazie klinicznym. W razie wątpliwości lekarz może wykonać:

badanie w lampie Wooda (zmiany świecą na żółto-zielono),

badanie mikologiczne zeskrobin skóry.

 

Leczenie

Leczenie jest zazwyczaj skuteczne i obejmuje:

Preparaty miejscowe:

szampony przeciwgrzybicze (np. z ketokonazolem),

kremy i maści przeciwgrzybicze,

preparaty z siarczkiem selenu.

Leczenie doustne:

W przypadkach rozległych lub nawracających lekarz może zalecić leki przeciwgrzybicze w tabletkach.

Warto pamiętać, że nawet po skutecznym leczeniu przebarwienia mogą utrzymywać się przez kilka tygodni – jest to efekt przejściowego zaburzenia pigmentacji skóry, a nie brak skuteczności terapii.

 

Czy łupież pstry jest zaraźliwy?

Choroba nie jest uznawana za wysoce zakaźną, ponieważ drożdżaki Malassezia naturalnie występują na skórze większości ludzi. Kluczową rolę odgrywają raczej indywidualne predyspozycje organizmu niż bezpośrednie zakażenie od innej osoby.