Zespół Guillaina-Barrégo to rzadka, ale poważna choroba neurologiczna, w której układ odpornościowy atakuje nerwy obwodowe. Powoduje to uszkodzenie osłonek mielinowych nerwów i zaburza przewodzenie impulsów nerwowych, co prowadzi do osłabienia mięśni, a czasem do porażenia.

Choroba zwykle rozwija się w ciągu kilku dni lub tygodni i wymaga szybkiej diagnozy oraz leczenia szpitalnego.

Przyczyny

Dokładna przyczyna choroby nie jest do końca poznana. Wiadomo jednak, że najczęściej pojawia się po infekcji, np.:

infekcji dróg oddechowych (np. grypa),

infekcji przewodu pokarmowego,

zakażeniu bakterią Campylobacter jejuni,

rzadziej po szczepieniach lub innych reakcjach immunologicznych.

Uważa się, że organizm wytwarza przeciwciała przeciw patogenowi, które przez pomyłkę atakują własne nerwy.

Objawy

Pierwsze objawy zwykle pojawiają się 1–6 tygodni po infekcji.

Najczęstsze objawy:

mrowienie i drętwienie dłoni lub stóp,

osłabienie mięśni (najczęściej zaczyna się w nogach i „idzie w górę”),

brak lub osłabienie odruchów ścięgnistych,

trudności z chodzeniem,

ból mięśni i pleców.

W cięższych przypadkach mogą wystąpić:

paraliż mięśni,

problemy z oddychaniem,

zaburzenia pracy serca i ciśnienia,

trudności z połykaniem.

Przebieg choroby

Przebieg choroby zwykle ma trzy fazy:

Narastanie objawów – ok. 1–2 tygodnie.

Faza stabilizacji – objawy przestają się pogarszać.

Powrót do zdrowia – regeneracja nerwów, trwająca miesiące.

U większości pacjentów następuje znaczna poprawa lub całkowite wyzdrowienie.

Leczenie

Leczenie odbywa się w szpitalu i polega głównie na:

podawaniu immunoglobulin dożylnych (IVIG),

plazmaferezie (oczyszczanie krwi z przeciwciał),

rehabilitacji i fizjoterapii,

leczeniu objawów i zapobieganiu powikłaniom.

W ciężkich przypadkach konieczna może być respiratoroterapia, gdy choroba wpływa na mięśnie oddechowe.

Rokowanie

większość chorych wraca do zdrowia w ciągu 4–12 miesięcy,

około 10–15% pacjentów może mieć trwałe objawy neurologiczne,

śmiertelność wynosi około 3–5%.