Łysienie androgenowe to najczęstsza przyczyna utraty włosów zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Jest to przewlekłe schorzenie o podłożu genetycznym i hormonalnym, związane z nadwrażliwością mieszków włosowych na działanie androgenów, przede wszystkim dihydrotestosteronu (DHT). Choć problem ten kojarzony jest głównie z mężczyznami, dotyka również dużej grupy kobiet, zwłaszcza po 40. roku życia.

 

Mechanizm powstawania

Kluczową rolę odgrywa hormon DHT, powstający z testosteronu pod wpływem enzymu 5-alfa-reduktazy. U osób predysponowanych genetycznie:

mieszki włosowe są nadwrażliwe na DHT,

dochodzi do ich stopniowej miniaturyzacji,

włosy stają się coraz cieńsze i krótsze,

faza wzrostu włosa (anagen) ulega skróceniu,

ostatecznie mieszek może przestać produkować widoczny włos.

Proces ten przebiega stopniowo i może trwać wiele lat.

 

Objawy łysienia androgenowego


U mężczyzn

cofająca się linia włosów (zakola),

przerzedzenie na szczycie głowy,

charakterystyczny układ łysienia według skali Norwooda.

U kobiet

rozlane przerzedzenie w okolicy przedziałka,

zachowana przednia linia włosów,

stopniowe zmniejszenie objętości fryzury.

U kobiet rzadko dochodzi do całkowitej utraty włosów.

Kto jest najbardziej narażony?

osoby z rodzinną historią łysienia,

mężczyźni po 20.–30. roku życia,

kobiety po menopauzie,

osoby z zaburzeniami hormonalnymi (np. PCOS).

Szacuje się, że do 50% mężczyzn po 50. roku życia doświadcza objawów łysienia androgenowego.

 

Diagnostyka

Rozpoznanie zwykle opiera się na:

  • wywiadzie medycznym,
  • badaniu trichoskopowym,
  • ocenie wzorca utraty włosów,
  • ewentualnych badaniach hormonalnych (szczególnie u kobiet).

Ważne jest wykluczenie innych przyczyn wypadania włosów, takich jak niedobory żelaza, choroby tarczycy czy łysienie plackowate.

 

Czy można całkowicie wyleczyć łysienie androgenowe?

Obecnie nie istnieje metoda, która całkowicie eliminuje przyczynę choroby. Możliwe jest jednak:

  • zahamowanie procesu,
  • spowolnienie utraty włosów,
  • częściowe ich odtworzenie.

Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoczęcie terapii.