Głuchota to znaczny lub całkowity ubytek słuchu, który uniemożliwia odbieranie dźwięków mowy w sposób naturalny. Może być wrodzona albo nabyta w ciągu życia i dotyczy ludzi w każdym wieku.

Rodzaje głuchoty

Wyróżnia się kilka podstawowych typów:

głuchotę przewodzeniową – związaną z uszkodzeniem ucha zewnętrznego lub środkowego,

głuchotę odbiorczą (czuciowo-nerwową) – wynikającą z uszkodzenia ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego,

głuchotę mieszaną – łączącą oba powyższe typy.

Ze względu na moment wystąpienia mówi się także o głuchocie prelingwalnej (przed opanowaniem mowy) i postlingwalnej (po jej nabyciu).

Przyczyny

Do najczęstszych przyczyn głuchoty należą:

czynniki genetyczne,

powikłania okołoporodowe,

choroby zakaźne (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych),

urazy głowy,

długotrwała ekspozycja na hałas,

procesy starzenia się.

Komunikacja osób głuchych

Osoby głuche porozumiewają się na różne sposoby, m.in.:

za pomocą języka migowego,

poprzez czytanie z ruchu warg,

przy użyciu aparatów słuchowych lub implantów ślimakowych,

z wykorzystaniem nowoczesnych technologii, takich jak napisy na żywo czy aplikacje transkrybujące mowę.

Społeczne aspekty głuchoty

Głuchota nie jest jedynie kwestią medyczną — ma także wymiar kulturowy i społeczny. Wiele osób głuchych identyfikuje się z kulturą Głuchych, traktując język migowy jako swój pierwszy język i ważny element tożsamości.


Głuchota wpływa na sposób komunikacji i funkcjonowania w społeczeństwie, ale dzięki edukacji, technologii i większej świadomości społecznej osoby głuche mogą prowadzić pełne, aktywne życie.