Zespół Brissauda-Sicarda
Tags
układ nerwowy rdzeń mózg choroba naczyniowa mózgu

Zespół Brissauda-Sicarda, znany także jako zespół naprzemienny pnia mózgu typu Brissauda-Sicarda, jest rzadkim zespołem neurologicznym wynikającym z uszkodzenia pnia mózgu, najczęściej w obrębie śródmózgowia. Należy do tzw. zespołów naprzemiennych, w których objawy dotyczą nerwów czaszkowych po stronie uszkodzenia oraz dróg ruchowych po stronie przeciwnej.

Przyczyny:

  • udar niedokrwienny lub krwotoczny pnia mózgu,

  • guzy mózgu w obrębie śródmózgowia,

  • stwardnienie rozsiane,

  • urazy czaszkowo-mózgowe,

  • procesy zapalne w obrębie ośrodkowego układu nerwowego.

Objawy:

  • porażenie nerwu okoruchowego po stronie uszkodzenia,

  • opadanie powieki, rozszerzenie źrenicy, zaburzenia ruchów gałki ocznej,

  • niedowład lub porażenie połowicze po stronie przeciwnej ciała,

  • zaburzenia napięcia mięśniowego,

  • możliwe zaburzenia czucia.

Mechanizm choroby:

  • uszkodzenie jąder nerwów czaszkowych w pniu mózgu,

  • jednoczesne uszkodzenie dróg piramidowych przed ich skrzyżowaniem,

  • powoduje to objawy po tej samej stronie twarzy i po przeciwnej stronie ciała.

Diagnozowanie:

  • badanie neurologiczne,

  • rezonans magnetyczny mózgu,

  • tomografia komputerowa w ostrych stanach,

  • badania naczyniowe w przypadku podejrzenia udaru.

Leczenie:

  • zależne od przyczyny,

  • leczenie udaru mózgu według obowiązujących standardów,

  • leczenie onkologiczne w przypadku guza,

  • rehabilitacja neurologiczna,

  • leczenie objawowe.

Rokowania:

  • zależą od przyczyny i rozległości uszkodzenia,

  • w przypadku niewielkiego udaru możliwa jest częściowa poprawa,

  • w ciężkich przypadkach może pozostać trwały niedowład.

Dodatkowe informacje:

  • zespół należy do klasycznych zespołów naprzemiennych pnia mózgu,

  • jego rozpoznanie ma znaczenie lokalizacyjne w neurologii,

  • szybka diagnostyka obrazowa jest kluczowa dla wdrożenia leczenia przyczynowego.